Rafał Sonik: Było ze mną źle. Afera z paliwem?? |
Rafał Sonik: Okazało się, według wszelkich znaków na niebie i na ziemi, na stacji, która była wskazana, jako ostatnia przed wjazdem na odcinek specjalny, było chrzczone paliwo. Ja mam o tyle najlepszy na to dowód, że miałem paliwo w tylnym zbiorniku, które kupiłem przedwczoraj gdzie indziej i nie musiałem wczoraj go używać – tak się złożyło, że wczorajszy odcinek przejechałem na głównym baku i na CP dotankowałem tylko zbiornik przedni i w ogóle nie sięgałem po paliwo do tylnego zbiornika. Natomiast dzisiaj po kilkunastu kilometrach od startu do odcinka specjalnego quad zaczął przerywać, nie mogłem jechać na 4 ani na 5 biegu, bo w ogóle nie miał mocy.
Pracował chwilę na jeden cylinder, później na dwa, momentami gasł – przez bardzo długi czas byłem przekonany, że to jest coś zepsute w moim quadzie. Takim kaszlącym, zacinającym się quadem próbowałem podjechać pod potężny podjazd, który nawet w roadbooku był oznaczony, jako najbardziej stromy – kilkanaście kilometrów do góry. Nie dało się na prosto, więc halsowałem, jeździłem troszkę w prawo, troszkę w lewo. Gdy quad gasł całkiem zawracałem, rozpędzałem go troszkę z góry i próbowałem jeszcze raz. Zajęło mi to bardzo dużo czasu – zamiast wyjechać od razu na prostą. Później widziałem bardzo wiele motocykli po drodze, które stały porozbierane, m.in. minąłem Kubę Przygońskiego, który pokazał mi żebym jechał dalej - już miał porozbierany motor jak przejeżdżałem koło niego.
Później minąłem Machacka, który też miał rozebranego quada. Wniosek jest taki, że najprawdopodobniej ktoś na stacji wiedział z góry, bo ta stacja była już w roadbooku od dawna, że będzie tędy przebiegał rajd i wszystkie motory i quady szczególnie tutaj będą musiały tankować – ta sytuacja nie dotyczy samochodów i ciężarówek, bo większość z nich ma swoje paliwo z Europy, jak np. Hołek. Wielu innych zawodników też przywozi swoje paliwo. Wniosek, jaki się nasuwa po rozmowie z wieloma motocyklistami i quadowcami. Marc Coma jak się okazało przed chwilą stawał trzykrotnie. Jordi Viladoms przeleciał przez kierownicę jak mu motocykl „czknął” kilkakrotnie, w momencie kiedy najbardziej potrzebował dodać gazu.
Ja ponad godzinę, może półtorej naprawiałem quada – wymieniłem filtry powietrza, filtry paliwa, przedmuchałem pompę paliwową, wyjąłem bak, przedmuchałem bak, wszystkie doloty, robiłem to przy 50 stopniach Celsjusza, czego nie wiedziałem, ale czułem, że jest bardzo, ale to bardzo gorąco. Później jak ruszyłem, było dokładnie to samo, więc postanowiłem przełączyć na tylny bak – wtedy quad dopiero zaczął jechać. Byłem już strasznie zmęczony, do tego stopnia było ze mną źle, że organizator musiał się zorientować się, monitorując moje poczynania przez GPS-y, widzieli, że pokonałem ten odcinek bardzo sprawnie, bo wyprzedziłem 20-30 motocyklistów od startu odcinka, a później nagle stanąłem. Dzwonili do mnie przez GPS, czy wszystko ze mną w porządku, czy nie zasłabłem. Gdy zdobywałem tę górę, walczyłem z quadem, przyjechało na motorach dwóch Argentyńczyków, lokalesów. Przywieźli na szczęście ze sobą wodę i oblali mnie całego, mogłem ruszyć dalej, chociaż odcinek był strasznie męczący.
Kuba Przykoński, Jacek Czachor, Marek Dąbrowski, Krzysiek Jarmuż – wszyscy mówią dokładnie to samo. Wielu ludzi jeszcze nie dojechało, na wydmach moim zdaniem jest 20, może 30 motocyklistów jeszcze, których mijałem po drodze, którzy mieli porozbierane baki, porozbierane gaźniki, całe układy paliwowe, wygląda na to, że do paliwa został dodany etanol. Według tego, co ustaliłem z zawodnikami, etanol, który jest dodany w zbyt dużej proporcji do paliwa, ma tendencję w wysokich temp. parować. Stwierdziliśmy to po tym, że zbiornik dojeździe do mety był pod ogromnym ciśnieniem, a przecież tak nie powinno być – powinien zasysać powietrze z zewnątrz. Nie powinien mieć nadciśnienia, a miał – a to oznacza, że było bardzo dużo gazu w nim, który uwalniał się podczas parowania etanolu przy bardzo dużej temperaturze. To paliwo nie wpływało jak należy do układu paliwowego silnika, tylko było wpompowywane z powietrzem/gazem. W którym jest bardzo duże ciśnienie, to powietrze powoduje, że do układu paliwowego dostaje się nie paliwo tylko bańki powietrza przemieszane z paliwem. Rozmawiałem na ten temat przed chwilką z Hołkiem i powiedział, że oni w samochodzie mają specjalną chłodnice do paliwa. Co więcej, oni monitorują temperaturę paliwa, i że jeżeli paliwo jest za gorące a mają długi podjazd i się przegrzeje to, że dzieje się im dokładnie to samo, jak mają paliwo z dużą zawartością etanolu.
Ja uważam, że coś takiego musiało się zdarzyć, bo było sporo wypadków w ogóle nie do wyśnienia, i tak jak powiedziałem cała grupa quadów i cała grupa motocykli miała ten sam problem, w tym wszyscy czterej polscy motocykliści, Kuba stracił chyba półtorej godziny i wygląda, że jest właściwie poza jakąś ścisłą czołówką, tylko, że ta czołówka się przemieszcza i nie mówię tego z satysfakcją, wręcz przeciwnie, ze smutkiem, bo zostaliśmy w jakiś sposób oszukani, a wielu ludzi w tym profesjonaliści nie wiedzieli, co z tym zrobić, żeby to paliwo nie było tak zgrzane, natomiast przed chwilą rozmawiałem jeszcze raz z kolegami z Orlen Teamu i powiedzieli, że nawet na rajdach egipskich, na Faraonach, gdzie temperatury są o wiele wyższe niż tutaj, że nic się takiego z paliwem nie działo jak tutaj, i że najprawdopodobniej wynikałoby z tego ktoś uznał, że będzie okazja na to żeby dorobić i zmieszał to paliwo z czymś, co spowodowało, że mieliśmy dzisiaj straszne problemy. Ja mam z tego powodu jakieś półtorej godziny „w plecy”, jestem zmęczony dzisiaj, a jedynym takim banalnym pocieszeniem, a może nawet nie pocieszeniem, a taką informacją, która mnie uspokaja trochę jest to, że wszyscy, którzy przyjechali dzisiaj, Krzysiek, Jacek, Kuba a przecież są to zawodowcy są dokładnie w takim samym stanie – są zamęczeni tym etapem i nie dlatego że etap był tak długi i tak trudny, ale dlatego, że nie mogliśmy jechać normalnie, nie mogliśmy utrzymać żadnego rytmu jazdy, wyjeżdżaliśmy na dość duże wydmy, a przede wszystkim pod tą gigantyczną górę, praktycznie rzecz biorąc jak na rowerach, quady i motocykle, w ogóle praktycznie dzisiaj nie jechały, no a resztę to widać w klasyfikacji – prawda – nie chciałbym być tutaj jakimś zwolennikiem spiskowej teorii, czy spiskowych teorii.
Parszywy odcinek, parszywy pod wszystkimi względami, praktycznie nie wiem czy było ze 20 km gdzie można było mieć przyjemność z jazdy. Na samym początku motocykliści jeździli w różne strony, co spowodowało, że wielu ludzi w tym ja nie zaliczyło trzeciego waypointa, wszystkie pozostałe zaliczyłem a było ich chyba 30, a trzeciego nie zaliczyłem, ponieważ, po motocyklistach kurzyło się prze potwornie i nie był widać gdzie ten waypoint jest, to było na samym początku odcinka, wszyscy się pogubili, zobaczymy, co sędziowie zdecydują, ja oczywiście już przyjąłem, że decyzja będzie najgorsza z możliwych, czyli kary dla wszystkich, którzy nie zaliczyli tego waypointa, bo taką już to widać przyjmują tutaj metodę, i cóż jedziemy dalej, meta jest celem, na jaki cały czas patrzyłem myśląc sobie, że nie można zawieść ludzi, ale myślę też, że o wynikach Kuby, moich czy któregokolwiek motocyklisty możemy już zapomnieć, jedyne, co nam jeszcze w cudzysłowie pozostaje to wynik Hołka, który ma na szczęście swoje własne paliwo. Jest piąty w generalce, to jest rewelacyjny wynik, no i niech jedzie dalej tak dobrze, będziemy się z tego cieszyć, jak to dowiezie. To jest jedyne, co jak mi się wydaje możemy z tego rajdu wywieźć, oprócz doświadczenia, i ewentualnie próby dotarcia do mety. Bardzo przykre doświadczenie dzisiaj i oczywiście wysiłku fizycznego i fizjologicznego, to jest absolutne ekstremum, ja czegoś takiego jak dzisiaj jeszcze nigdy w życiu nie przeżyłem. Nie dlatego, że było 50 stopni, że powietrze stało w miejscu, bo na przykład jechaliśmy korytem rzeki gdzie było kompletnie stojące powietrze, tylko dlatego, że po kilkunastu kilometrach przez sto kilkadziesiąt kilometrów quad w ogóle nie jechał, po prostu jedynka, dwójka, wszystkie wentylatory włączone, jakaś kosmiczna temperatura w ubraniu, jakaś tragedia, po prostu ekstremum, to jest rzeczywiście ekstremum. Jak się dowiedziałem, że Villadoms, który jest bardzo doświadczonym zawodnikiem, wielokrotnym dakarowcem, się poprzewracał parę razy, bo mu czkał ten jego motor i jak się dowiedziałem, że Coma stawał trzykrotnie to znaczy, że były jakieś wydarzenia zewnętrzne, które miały na to wpływ.
(woma) |
Tomik poświęcony śp. Januszowi Kuligowi. Wspomnienia bliskich, znajomych, dziennikarzy i kibiców.